Ingrid, 10 april 2012
India , New Delhi 39°

Ups & Downs ... de laatste maand in de shelter

Er was nog altijd een klein gat van de maand maart in de verhalen.. Wat is er gebeurd na het vertrek van me vader en voor mijn laatste week in Delhi?? VEEL ! Zoveel als bijvoorbeeld ineens 4000 nieuwe kuikens in de shelter…. :S Waar laat je die???
Tijdens het verblijf van me vader is de Australische vrijwilliger opgenomen in het ziekenhuis met een hernia! Tussen de bedrijven door probeer ik haar even te bezoeken en sterkte te wensen! Een week ervoor was er een Amerikaan die graag iets wilde doen voor de shelter en beelden heeft geschoten op de kliniek. Op de dag dat hij er was kreeg de Australische last van d’r rug en heb ik haar ’s middags nog meegenomen naar Jor Bagh zodat ze tegen de avond bij een arts terecht kon!
Op de kliniek zijn nog weer wat erge gevallen voorbij gekomen zoals een koe met plastic. Ze kwam binnen liggen in vrachtwagen en haar buik was enorm opgezet! Zo erg had ik nog nooit gezien bij een dode koe die al paar dagen in het zonnetje ligt… en zij leefde nog !!! Snel de nieuwe chirurg erbij geroepen en we zijn begonnen aan een rumenostomie! Oftewel de pens open snijden en aan de buikwand hechten zodat we eerst het gas konden aflaten en vervolgens bleek haar hele pens vol maar dan ook echt vol met plastic te zitten! We zijn begonnen met het eruit te trekken met behulp van water, maar helaas heeft de koe het opgegeven en na een uur toen we nog steeds maar op de helft of minder waren van al dat plastic blies ze haar laatste adem uit… Balen… En toen na goed voelen nog meer balen… er zat een volgroeid kalf in de baarmoeder! Maar ook die heeft het niet overleeft door alle stress! We hebben toch nog alle plastic eruit gehaald en het was een gigantische berg… Hoe komt het? De koeien zwerven op straat en mensen gooien hun afval met etensresten in dichtgeknoopt plastic op straat, de koeien willen graag het eten opeten maar krijgen het plastic er niet vanaf, dus eten ze het helemaal op! Met als gevolg dat na verloop van tijd er een opstapeling van plastic in de pens komt met alle gevolgen van dien.
Kort daarna hadden we een andere koe die haar kalf er niet zelf uit kreeg. Na enige malen proberen om het kalf er met verloskettingen uit te krijgen, bleek deze toch wel erg groot voor het nauwe bekkenkanaal en besloot ik samen met de nieuwe chirurg om een keizersnede te gaan doen. Maar de koe kon niet meer recht, dus het werd een liggende keizersnede… nieuw voor mij! Alles ging eigenlijk best goed en het kalf eruit weten te halen, wat helaas niet meer leefde! Maar de koe hebben we goed kunnen hechten en de operatie heeft ze overleefd! Na een paar dagen bleek dat het toch teveel voor haar was en dat ze toch met een infectie te maken had en hebben we haar helaas laten inslapen. Had de koe eerder binnengebracht geweest had het voor haar allemaal veel gunstiger eruit gezien, maar een nadeel aan zwerfdieren is dat men problemen te laat opmerkt !
En nog meer operatieervaring voor mij in korte tijd. Een koe kwam binnen met zowel rectum als vaginaprolaps. Haar vagina kregen we weer gemakkelijk teruggeduwd, maar haar rectum was toch echt wel deel afgestorven en geïnfecteerd en er moest een deel verwijderd worden. Ook dit heb ik enkel nog maar in de theorieboeken gezien en dus met de nieuwe chirurg ben ik eraan begonnen en heb ik hem geassisteerd. De koe hebben we staand geopereerd en maakt het tot de dag van vandaag goed!
Maar er gebeuren ook nog steeds vreselijke dingen op de kliniek als je even ergens anders bezig bent. Zo dacht de grote huisdierenarts dat het wel kon om een koe te amputeren maar niet te hechten of een spier- en huidflap eroverheen te hechten. Nee, we maken de huidflap wel… maar ach dat hechten we morgen wel want er is geen hechtmateriaal direct beschikbaar… Stel je voor dat iemand helemaal naar de medicijnvoorraad moet om nieuw hechtmateriaal te halen! Ik kom hier achter nadat een trainee mij dit influistert tegen de avond. Uiteraard ontplof ik en vraag om uitleg. Hij kan maar nauwelijks engels dus besef dat ik hier niet ga uitkomen en loop naar de medische directeur (de nieuwe chirurg) en dan mag hij het maar oplossen. Gelukkig ziet deze ook de ernst van de zaak en geeft gelijk de opdracht dat de andere chirurg de koe alsnog zal opereren en een goede huidflap zal maken en sluiten! Ze zijn niet blij met mij geweest want het werden onbetaalde overuren! Een verdiende les voor het veroorzaken van dierenleed. En als je denkt dat de dierenarts er dan wel van geleerd zal hebben en het niet meer alleen zal doen…. Heb je het mis! Hij is uitdrukkelijk gevraagd door de medische directeur en mijn baas om niet meer zelfstandig dit soort acties te ondernemen en altijd een van de chirurgen te waarschuwen…. Maar 2 weken later tref ik hem in actie en is hij opnieuw het been van een koe aan het afzagen… en niet 1 keer, maar 2 keer! Omdat ie niet goed gekeken heeft hoe ver de infectie in het been zat! Dus moest hij nog een keer bijzagen… geen schoon hechtmateriaal bij de hand, geen hechtdraad voor bloedende bloedvaten… gewoon slagerswerk! Ik kon op dat moment niet eens meer boos worden…ik kreeg zo’n klap in het gezicht (figuurlijk!) dat ik stilzwijgend het heb overgenomen en Rianne heb gebeld om me te helpen en vooral ook te steunen. Bleek dat op het punt waar het nu was afgezaagd nog steeds veel infectie was, dus na overleg met de nieuwe chirurg hebben we het been nog een derde keer moeten afzagen om nog iets proberen te redden van dit slagerswerk… Arm beest! Op het einde liep een jongen weg met de afgezaagde stukken (sorry als het beeldend beschreven is… maar dit is de werkelijkheid) en maakte wat grapjes… De dierenarts, die dit slagveld veroorzaakt had, en de chirurg moesten lachen en ik werd woest, kwaad, verdrietig, teleurgesteld en ben weggelopen. Niet volwassen misschien, maar ik kon niet meer! Dit is niet meer normaal! Rianne steunde me en we zijn samen naar huis gegaan en ’s avonds ben ik met een vriend gaan uit eten om al die ellende van de dag te vergeten!
In de dagen erna besefte ik dat mijn geduld en energie op zijn… tijd om een ticket naar huis te gaan boeken! KLM bellen… Zeker omdat in daaropvolgende dagen mijn baas niet ingreep op deze actie en eigenlijk een hand boven het hoofd van de dierenarts hield. Waarom steun ik dit nog? Als men niet echt wil veranderen en vooruit wil gaan?!
In de tussentijd zijn er ook nog wel leuke dagen op de kliniek geweest. Een ervan was Holi! Het beroemde festival waarbij iedereen elkaar ondersmeert met talrijke kleuren. Het kan een vieze bedoening zijn, zeker als de kleurpoeder gemengd is met water en sommige mensen zie je niet meer welke kleur kleren ze oorspronkelijk aan hadden! Het is het festival dat het begin van de lente / zomer (of te wel de warme periode) aangeeft. In de winter heb je Diwali en dat geeft het begin van de koude aan en zo heb je voor de zomer dus Holi. Deze dagen liggen niet vast op een kalenderdag, maar worden voor elk jaar o.a. weerkundig bepaald. Dit jaar viel Holi op donderdag 8 maart en het was tevens de dag dat het paard naar huis ging! Het paard! Mijn witte merrie die als sinds 18 januari op de kliniek verblijft zal nu met haar eigenaren mee naar huis gaan voor de laatste verzorging aan haar wonde. Enkel nog de grote wonde op haar rechterbeen is nog niet volledig dicht, maar zal, mits ze het goed verzorgen, zeker in de komende maand gaan sluiten en is ze weer volledig hersteld! Voor mijzelf een klein wonder en ik mag wel zeggen het grootste succes van mijn verblijf in India! De schoonmakers, verzorgers en assistenten hebben zo veel meer respect naar mij getoond sinds het beter gaat met het paard en nemen nu ook eindelijk mijn behandeling over omdat ze gezien hebben dat het met minder ook gaat. Steriel water en in dit geval callendula (homeopatische oplossing) hebben de wonde kunnen reinigen en doen helen! Ik neem afscheid van het paard en dat voel ik wel! Bijna 2 maanden heb ik haar elke dag intensief verzorgd en nu zie je het eindresultaat. Bit gaat in en ze zal voor het eerst weer de kliniek verlaten. De eigenaar is uiteraard hartstikke blij, op de rekening na, en geeft me nog een traktatie! Later hoor ik dat dit ras eigenlijk best speciaal is en enkel in India voorkomt en ook niet uitgevoerd mag worden. Die dag verlaat ik de kliniek blij en met een paars gezicht haha, want natuurlijk wilde meerdere op de kliniek ‘Holi-spelen’ met die gekke Hollander!
En dan op een avond sta ik in tweestrijd. De Australische is ontslagen uit het ziekenhuis maar zal terug moeten naar huis om verdere behandeling thuis te krijgen voor haar rug… De avond voor haar vertrek hebben we afgesproken om nog een keer wat te gaan eten samen! Maar dan belt mijn baas dat de honden van de Engelse (die halverwege december de kliniek verlaten heeft) zijn teruggevonden in een erge verwaarloosde staat! Eerst dacht ik dat kunnen de andere dierenartsen ook overnemen, maar als ik dan op het punt sta te vertrekken, komen de eerste honden binnen en het zijn de Saint Bernards die ik zelf nog heb verzorgd voor d’r en die er prachtig uitzagen… en nu… 10kg of meer vermagerd en vreselijke madenwonden! Mijn hart breekt en valt in duizend stukken bij het zien van deze honden! Ik heb in de afgelopen maanden veel verwaarloosde en magere honden gezien, maar deze honden kende ik, hadden een naam en zien er nu zelf zo gebroken uit… Ik kan niet weg en blijf om ervoor te zorgen dat ze een goede uitgebreide behandeling krijgen samen met Rianne! En zo zitten we dan tot 21u op de kliniek en de laatste hond die mijn baas mee terug brengt is er nog het ergste aan toe! Een mooie chocoladebruine labrador met een vreselijke madenwonden op de hak van zijn achterpoot en op zijn wang! Echt zielig! We missen zelfs het etentje met de grote baas en de Australische zeg ik uiteindelijk via de telefoon gedag en wens haar een goede reis! Op dit soort momenten gaat een dier voor alles en iedereen!
De volgende morgen zie ik ook dat Bully, een grote witte stier, de pony en de ezel (die mij zo lelijk gebeten had…) terug zijn op het erf… Maar de dieren zijn veranderd, vermagerd en hebben een lege gebroken blik.. De ezel is niet meer de stoere jongen die het 3 maanden geleden was… hij loopt rond met zijn hoofd hangend naar beneden alsof het hem allemaal niet meer kan schelen… En dat doet mij nog meer pijn! Een wonde kun je genezen, maar een dier weer zijn ziel, zijn karakter genezen…???
En na een dag alleen op de kliniek, zonder de andere Nederlandse dierenartsen, werk ik in Amra Pally en besef ik nogmaals dat mijn tijd in India mooi geweest is.. eerder naar huis gaan is geen falen meer, maar is vol trots durven toegeven dat ik hier klaar ben en heb gedaan wat ik kon! Dus bellen met de KLM, maar de goedkoopste vlucht blijkt nog steeds op 28 april te zijn… Of 16 april met een kleine verhoging! En dan schieten mijn ouders mij te hulp en maken het mogelijk dat ik ook de 16e kan vliegen en aan mij de keus is en niet aan een mijn bankrekening… En ik besluit de 16e te vliegen! Hoe moeilijk ik die keuze ook vond, want India zelf had ik nog lang niet willen verlaten, maar helaas heb ik het geld niet meer om te blijven zonder te werken… En langer in de kliniek werken om toch maar in India te kunnen blijven, gaat me niet meer lukken. Dan kan ik niet meer mezelf blijven en dat zal voor beide niet goed zijn! En dan ineens is me vertrek heel dichtbij en nog maar 3 weken te gaan, waarvan ik er 2 zal werken in de kliniek en de laatste week neem ik vrij zodat ik op al me gemak nog wat dingen in Delhi kan bezoeken en me spullen bij elkaar kan gaan zoeken en natuurlijk Sheru voorbereiden op zijn vlucht!
Zo heb ik de akshardham tempel bezocht! Deze tempel is nog maar 7 jaar geleden gebouwd en is echt prachtig! Je mag er helaas geen foto’s maken en al je spullen moet je achterlaten (tas, telefoon, camera’s) en enkel een flesje water en je portemonnee mag je meenemen. Maar zie hier de foto’s http://www.akshardham.com/photogallery/mandir/index.htm . Ik heb hier verschillende uren doorgebracht en alle bouwwerken bewonderd. In de tempel staat een gigantische beeld bedekt door bladgoud! Waanzinnig mooi!
Verder in Delhi ben ik ook nog een aantal keer naar de film geweest! Eentje was samen met mijn gastvrouw en Rianne naar de premiere van This means war. Zo heb ik ook Hollywood nog beetje bijgehouden want ook de nieuwe 3D films, Wrath of the Titans en Titanic in 3D, waren te zien in de Delhi bioscopen! Heerlijk avondje uit!
En na bijna 6 maanden werken in Delhi en maar 1 dag ziek thuis gebleven te zijn had ik al een goede prestatie neergezet… maar in mijn laatste 3 weken wordt ik dan toch nog serieus een keer getroffen door de Delhi-Belly! Waarschijnlijk is er iets mis in het huis, want zowel Ganga (huishulp), Rianne, Philippe, mijn gastvrouw en ik worden kort of langdurig ziek! Op mijn vrije dag komt Rianne terug van de kliniek, doodziek en op dat moment voel ik me nog goed… Maar een paar uur later keer ik terug van mijn lunch buiten de deur en heb hetzelfde doodzieke koppie! De volgende dag blijf ik ook nog thuis want er is nog niet echt verbetering. In de middag kan ik weer naar de Lodi Gardens voor een wandeling met Sheru en ga ik woensdag weer aan het werk… ook al ben ik nog best zwak en weer kilotjes lichter en ik leef op toast… En dan op me 2e vrije dag op vrijdag wordt ik weer ziek… Deze keer besluit ik toch maar een antibioticakuurtje te nemen, die lijkt te werken bij Philippe en ik wil er snel vanaf zijn. Vrijdag kan ik maar amper bewegen en zelfs naar het parkje voor het huis is al ver, dus zaterdag blijf ik ook maar thuis en rust nog goed uit! En zo ben ik dan toch nog 3 weken voor vertrek geveld door een serieuze Delhi-Belly! Een voordeel van ziek zijn is dat je weer wat kilo’tjes sneller kwijt ben… nu eraf houden !
Als iedereen weer hersteld is van de ziektes, gaan we met de drie dierenartsen uiteten in Dilli Haat ! Even lekker aan de momo’s en andere lekkere gerechten! Zelf ga ik een keertje overdag naar Khan Market en daar op advies van Philippe vind ik een Frans Bakkertje en haal ik overheerlijke croissants voor 4 voor 5 euro ! Maar ze zijn zalig en ik geniet er echt van … iets wat je zolang niet hebt gehad kan zo lekker smaken als je het dan weer voor de eerste keer eet… het zal daarna nooit meer zo lekker smaken als deze eerste keer.
Uiteraard heb ik op de kliniek ook niet stil gezeten en in de laatste 3 weken heb ik nog enkele kalfjes onder mijn hoede genomen. De eerste is Bully junior! Ja genaamd naar de grote stier van de Engelse, maar dan de jonge variant! Ik vind hem s’ ochtends in een hoekje op zoek naar melk. Zijn moeder is ziek en geeft geen melk meer, dus ga ik hem dat geven… en hij heeft heel snel door dat ik hem melk kon geven en begint me op de kliniek te volgen! Zo schattig! Natuurlijk wel opletten want kleine lieve kalfjes worden ooit groot ! Na Bully Junior komen er nog meer schattige lieve kalfjes binnen en na een week intensief ze zelf meenemen, snappen de assistenten de bedoeling en nemen het graag over en vinden het leuk om de kalveren zelf melk te geven en denken er zelf aan dit op tijd te doen! Fantastisch! Bully luistert al echt naar zijn naam en komt moeeee-wend aangerend als je hem roept!
En een van mijn laatste ‘operaties’ die ik op de shelter uitvoer is een dislocatie van de kogel bij een rund! Aan haar voorbeen is een gewricht totaal gedisloceerd en met een open huidwonde. Zelf uiteraard nog niet eerder behandeld, dus ik bel de nieuwe chirurg om advies… Telefonisch geeft hij me tips, want hij is te druk om zelf te komen, maar ik ga er mee aan de slag en met hulp van de ervaren oudere assistenten lukt het ons om het gewricht terug te zetten! Vervolgens de huidwonde toch gesloten om te voorkomen dat er meer vuil in zou komen (ok ik sluit misschien ook wat vuil op, maar we spoelen grondig het gewricht), en dan plaatsen we een spalk met gips… Echter tijdens het gipsen blijkt het op te zijn en kan er nergens nog 2 rolletjes gips gevonden worden op de hele kliniek! Dus ik laat het zo en zal morgen opnieuw een gips moeten aanleggen… En dan als ik ’s avonds nog even bij de medicijnvoorraad ben, blijkt er wel nog een nieuwe voorraad te zijn van gips!! Argghhh…. Maar goed de volgende dag kunnen we de wonde nog is uitgebreid schoonmaken en de spalk beter aanpassen en maak ik opnieuw een gipsverband met een venster om de wonde te kunnen schoonmaken elke dag en in de gaten te houden! Indiase techniek, maar eentje die lijkt te werken! Aantal dagen later loopt ze buiten rond met haar splint, ze mankt nog wel, maar neemt in ieder geval steun! Tot mijn vertrek ging het goed met de wonden en ik hoop dat het nog steeds goed zal gaan!
En alle dingen komen in 2-en en zo kwam er nog een koe met een probleem aan haar voorbeen… Serieus probleem.. een gebroken been! Amputeren was voor mij geen optie meer… aan het voorbeen heb ik geen goede resultaten gezien en deze koe was te zwaar om ooit goed op 3 benen te kunnen staan. Enige optie is nog proberen een spalk te maken met gips… De andere dierenarts heeft dat eerst gedaan zonder gips, maar dat ligt er ’s avonds nog af… Dus ik probeer het de volgende morgen met gips. Een aantal uren werken en passen en meten van de aluminium spalk en het lijkt goed te zitten en te houden.. Helaas de volgende ochtend is het haar toch niet gelukt recht te komen zonder dat been echt te buigen en is de spalk meegebogen en het gips ook. Het heeft haar gewicht niet kunnen houden… Dan is er nog maar 1 optie.. ‘ Pts, madame?’

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl